In 1996 stuurde ik een brief naar verschillende buurthuizen met de vraag of ze iets zagen in een toneelcursus voor kinderen. Daar werd onder andere door Muskieto, het toenmalige jongerencentrum van de Musketon, enthousiast op gereageerd. En zo stapte ik in 1996 op de fiets van Overvecht naar Lunetten.
Een weg die ik achteraf ontelbare keren zou afleggen.
Ik kwam net op tijd aan — internet op je telefoon bestond nog niet — en maakte kennis met mijn eerste groep Lunettenkinderen. De eerste uitvoering was niet in de Musketon, maar in Muskieto zelf. Het werd een geweldig succes: een toneelgroep was geboren!
De eerste jaren
De organisatorische basis die we nog steeds kennen, stamt uit die periode: een groep van twaalf kinderen van 8 tot 12 jaar. Al snel kreeg ik vaste ondersteuning van Ronald, die als twaalfjarige kwam helpen bij de techniek. Zo werd het stiekem steeds wat professioneler. Muziek en techniek tijdens een repetitie maken tenslotte veel verschil in de theaterbeleving van kinderen.
Ronald (1997)
De organisatie van Lunettentoneel was in die eerste jaren in handen van de medewerkers van Muskieto. De kinderwerkers regelden de inschrijvingen, betalingen en alles wat daarbij kwam kijken. Muskieto was in die tijd een bruisend buurtcentrum: het vrolijk kloppende hart van de wijk.
Door fusies werd het steeds lastiger voor Muskieto, maar de medewerkers bleven zich volop inzetten om in ieder geval de toneelgroepen te laten voortbestaan. Toen in 2011 de organisatie niet langer door Muskieto gedaan kon worden, werd deze overgenomen door mijn eigen bedrijf Dramaland.
2013: afscheid van Muskieto
In juli 2013 ging Muskieto dicht als gevolg van bezuinigingen van de gemeente Utrecht. De plek waar zestien jaar lang toneellessen waren gegeven aan honderden kinderen uit de wijk was er ineens niet meer.
Geen repetities meer in Muskieto. Geen leesruimte en hobbyruimte meer. Geen ranja aan de bar na afloop.
Het was echt even wennen. Op deze plek hadden we inmiddels zo’n vijftig Muskieto-producties gemaakt. Gelukkig konden de toneellessen in de Musketon doorgaan. Het was verdrietig om afscheid te nemen van Muskieto, maar tegelijkertijd heel fijn dat we door de Musketon werden geadopteerd. We repeteren er tot op de dag van vandaag met veel plezier.
Dat Lunettentoneel kon blijven bestaan, was mede mogelijk doordat de Musketon destijds in samenspraak met de gemeente repetitieruimte beschikbaar stelde. Daar ben ik, samen met heel veel kinderen en gezinnen uit Lunetten, nog altijd ontzettend dankbaar voor.
Inmiddels zijn de omstandigheden veranderd en brengt het gebruik van cursusruimtes aanzienlijk meer kosten met zich mee. Dat heeft onvermijdelijk gevolgen voor de cursusprijzen. Juist voor een activiteit die toegankelijk moet zijn voor kinderen en tieners vinden we dat erg jammer.
Honderden kinderen
In al die jaren is Lunettentoneel uitgegroeid tot een plek waar honderden kinderen kennis hebben kunnen maken met de magie van theater. Het repeteren, samen iets maken, het applaus en na afloop het besef: we hebben echt iets bijzonders neergezet.
Er ontstonden zelfs hele Lunettentoneel-gezinnen. Soms speelden vier kinderen uit één gezin, na elkaar of tegelijkertijd, jarenlang bij de club.
2016: twintig jaar!
In 2016 bestond Lunettentoneel twintig jaar. Het werd een geweldig theaterjaar, waarin we onder andere gingen samenwerken met Flex.
De eerste voorstelling van dat jaar was Hotel Wurmhout. Dansers van Flex droegen bij aan een spectaculaire voorstelling. Farah en ik waren er trots op dat het na jaren eindelijk gelukt was om onze twee groepen samen te laten werken.
Onze veteranen — tieners die vaak al vanaf hun kinderjaren bij mij toneelspeelden — hadden een taart laten maken en zongen na afloop van hun voorstelling een jubileumlied.
En ondertussen werkte Ronald ook alweer bijna twintig jaar mee. Er waren zoveel mensen om te bedanken, waaronder natuurlijk Hilma, mijn vrouw. Kortom: een prachtig jubileumjaar.
2021: 25 jaar!
Waar waren die vijf jaar gebleven?
In 2021 bestond Lunettentoneel 25 jaar. Vanwege de coronapandemie vierden we dat jubileum een jaar later. Want als je 25 jaar bestaat, wil je dat natuurlijk het liefst vieren in een volle theaterzaal.
Op 2 juli 2022 werden we tijdens de jubileumviering verrast door de locoburgemeester van Utrecht. Hij hield een prachtige toespraak en reikte mij vervolgens een stedelijke onderscheiding uit.
Wil je dat moment terugzien? Bekijk hier de video.
Wil je weten hoe ik die eerste 25 jaar zelf heb beleefd — en wat voor mij de hoogtepunten waren? Lees dan de 25 hoogtepunten uit 25 jaar Lunettentoneel.
2026: 30 jaar Lunettentoneel!
En ineens zijn we dertig jaar verder.
In 2026 bestaat Lunettentoneel 30 jaar én spelen we onze 100e voorstelling. Een mijlpaal die we natuurlijk niet zomaar voorbij konden laten gaan.
Op 5 juli 2026 stonden meer dan zestig spelers, oud-spelers en andere betrokkenen samen op het podium van de Musketon. In een speciale jubileumvoorstelling kwamen scènes uit de lange geschiedenis van Lunettentoneel opnieuw tot leven. Kinderen en tieners van nu speelden naast mensen die hier soms tientallen jaren geleden zelf als kind begonnen.
Het werd een bijzondere dag met twee volle zalen, heel veel herinneringen en vooral het gevoel dat Lunettentoneel in dertig jaar veel meer is geworden dan alleen een plek waar toneellessen worden gegeven.
Ook wijkmagazine Hallo Lunetten besteedde uitgebreid aandacht aan ons jubileum. Een prachtig artikel over dertig jaar toneel in de wijk — en over al die kinderen en tieners die daar in de loop der jaren deel van hebben uitgemaakt.
Ook is een driedelige documentaireserie gemaakt die in november 2026 op youtube wordt geplaatst.
En we zijn er nog steeds
Wat in 1996 begon met een brief aan een buurthuis, een fietstocht van Overvecht naar Lunetten en twaalf kinderen die toneel wilden spelen, groeide uit tot 100 voorstellingen en honderden kinderen en tieners die op het podium hebben gestaan.
Sommigen bleven één seizoen, anderen tien jaar of langer. Er kwamen broertjes en zusjes, hele toneelgezinnen en uiteindelijk zelfs oud-spelers die na jaren weer terugkeerden om mee te spelen in de honderdste voorstelling.
En al die jaren bleef de kern eigenlijk hetzelfde: samen repeteren, samen iets maken en uiteindelijk voor publiek iets neerzetten waarvan je vooraf nog niet wist dat je het kon.
Op naar voorstelling 101.